Akupunktura wywodzi się ze starożytnej chińskiej filozofii tao, według której człowiek tworzy jedność z wszechświatem, a wszystkie formy życia przesycone są życiodajną energią zwaną chi. Filozofia ta zakłada, że każda rzecz ma swoje przeciwieństwo (gorące/zimne, dzień/noc, mężczyzna/kobieta). Te przeciwne siły Chińczycy nazwali jin i jang. Teoria głosi, że przeciwne siły łączą się i uzupełniają, cały czas dążąc do równowagi. Gdy ją osiągają, człowiek jest zdrowy, lecz gdy harmonia przepływającej energii zostanie zachwiana — czy to wewnątrz ludzkiego organizmu, czy to we wszechświecie - człowiek zaczyna się czuć źle i może zachorować. Punkty akupunktury to miejsca, na które można działać, aby przywrócić energii równowagę. Punkty te znajdują się powyżej linii biegnących pod skórą, zwanych me-ridianami. Według starożytnej teorii, linie te są kanałami, przez które przepływa energia jin i jang. Bez względu na to, czy ta teoria jest prawdziwa, w starożytnych Chinach akupunktuia sprawdzała się świetnie. Obec vfI i i\i ■ i;- nie stała się modna jako alternatywna metoda leczenia różnych schorzeń, szczególnie w kręgach pacjentów otwartych na niekonwencjonalne sposoby leczenia.